نخستین دوربین فیلم‌برداری در زمان مظفرالدین‌شاه به ایران آمد. نخستین فیلم صدادار فارسی، فیلم دختر لر بود که در سال ۱۳۱۷ خورشیدی توسط عبدالحسین سپنتا ساخته شد.

ورود نخستین دستگاه سینماتوگراف به ایران در سال ۱۲۷۹ هجری خورشیدی توسط مظفرالدین شاه سر آغازی برای سینمای ایران به حساب می‌آید، هر چند ساخت اولین سالن سینمای عمومی تا سال ۱۲۹۱ اتفاق نیفتاد. تا سال ۱۳۰۸ هیچ فیلم ایرانی ساخته نشد و اندک سینماهای تاسیس شده به نمایش فیلم‌های غربی که در مواردی زیر نویس فارسی داشتند می‌پرداختند. نخستین فیلم بلند سینمایی ایران به نام «آبی و رابی» در سال ۱۳۰۸ توسط آوانس اوگانیانس، با فیلمبرداری خان بابا معتضدی ساخته شد.

در سال ۱۳۱۷ خورشیدی اولین فیلم ناطق ایرانی به نام «دختر لر» توسط «عبدالحسین سپنتا» در بمبئی ساخته شد. استقبالی که از این فیلم شد، مقدمات ساخت چند فیلم ایرانی دیگر را فراهم کرد. تغییر جو سیاسی کشور طی سالهای ۱۳۱۵ تا ۱۳۲۷ و اعمال سانسور شدید و مواجهه با جنگ جهانی دوم فعالیت سینمای نوپای ایران را با رکود مواجه ساخت. هر چند نباید از نظر دور داشت که تا این دوره هنوز سینما در ایران جنبه عمومی نیافته بود و استفاده از معدود سینماهای موجود در تهران و شهرهای بزرگ، تقریبا مختص اشراف و اقشار خاصی از جامعه بود. از طرف دیگر در بین سازندگان فیلم نیز خط فکری خاصی وجود نداشت و به جز سپنتا که به دلیل ویژگی‌های فرهنگی وی عناصر ادبیات کهن ایران در ساخته‌های وی به چشم می‌خورد، در بقیه موارد فیلم‌های ساخته شده عمد تاً اقتباسی ناشیانه از فیلمهای خارجی بود.

در سالهای بعد از ۱۳۲۲ فعالیت‌های فیلمسازی به دلیل تاسیس چند شرکت سینمایی توسط تعدادی سرمایه‌گذار و همچنین عمومی تر شدن سینما در بین مردم، گسترش یافت. اما متاًسفانه از آنجایی که در این گسترش توجه به درآمد و سود حاصل از سرمایه گذاری از یک طرف و وضعیت سیاسی جامعه از بعد از کودتای ۲۸ مرداد و تحدید آزادیها، یعنی مهمترین عنصر توسعه فرهنگی، سینمای ایران عمدتاً با محصولاتی عوام پسند و بی محتوا مواجه شد و این عناصر جزو سنت رایج فیلم سازی در این دوره گردید. خوشبختانه در سالهای بعد با فعالیت فیلمسازانی چون ساموئل خاچیکیان، هوشنگ کاووسی، فرخ غفاری، ابراهیم گلستان، سهراب شهید ثالث، مسعود کیمیایی، داریوش مهرجویی، فریدون رهنما و علی حاتمی جریان فرهنگی تازه‌ای در فیلمسازی ایران آغاز گشت، که تا حدودی جدا از سنت رایج عوام پسندانه در ایران اقدام می‌نمود.

 شورای مرکزی انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران در پی اهدای جایزه گلدن گلوب به فیلم «جدایی نادر از سیمین» ساخته اصغر فرهادی پیام تبریک منتشر کرد. متن کامل پیام به این شرح است:
 
«بار دیگر افتخارآفرینی «جدایی نادر از سیمین» و این بار کسب جایزه‌ای که می توان آن را مهمترین افتخار سینمای ایران در عرصه بین‌المللی برشمرد. گوی طلایی که بامداد دوشنبه اصغر فرهادی با عنوان بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان سال در دست گرفت، فراتر از یک تقدیر، امیدی تازه به سینمایی است که برای دستیابی به جایگاه رفیع بین‌المللی خود تلاش می‌کند و چه باشکوه که نماینده امروز ما، فیلمی است برآمده از دل سینمای حرفه‌ای و داستانگو؛ برآمده از انتخاب مشترک منتقدان و مردم.
 
انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران موفقیت اصغر فرهادی را به او، عوامل فیلمش، اهالی سینمای بزرگ ایران و همه ایرانیانی که از کسب این افتخار احساس غرور کردند تبریک می‌گوید و به انتظار موفقیت‌های آتی این سینما و قرارگرفتنش بر آن جایگاه از سینمای امروز جهان که استحقاق واقعی‌اش را دارد، می‌ماند.»

جدایی نادر از سیمین (در خارج از ایران شناخته شده با نام «یک جدایی») فیلمی به کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی اصغر فرهادی ساختهٔ سال ۱۳۸۹ است .این فیلم پنجمین فیلم اصغر فرهادی است و هم‌اکنون با فروش بیش از ۹ میلیون دلار، پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران است. از بازیگران این فیلم می‌توان پیمان معادی، لیلا حاتمی، شهاب حسینی و ‌مریلا زارعی را نام برد.

این فیلم برنده چندین جایزه از بیست و نهمین جشنواره فیلم فجر و همچنین جوایزی بین‌المللی چون جایزه گلدن گلوب و خرس طلایی از جشنواره فیلم برلین بوده‌است.این فیلم مجموعا بیش از ۵۰ جایزه جهانی را از آن خود کرده است^.

واکنش منتقدان به این فیلم در سطح وسیعی مثبت بود. این فیلم نه تنها در ایران، بلکه در جهان مورد توجه قرار گرفت و حتی برخی آن را جز ۱۰ فیلم برتر سال ۲۰۱۱ خواندند. اما انتقادهایی نیز دریافت کرده است.

حضور در مجمع سالیانه انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی خانه سینما که در ششم دی با دستور انتخابات ترمیمی برگزار شد، واقعیت‌هایی را به یاد اعضای آن انداخت که هرچه می‌کوشیم در رد ضرب المثل «حقیقت هم‌چون تهِ خیار تلخ است» باشند، نمی‌شود که نمی‌شود!

هنوز یک سالی از انتشار خبر افتتاح عملیات خاکبرداری پروژه مسکن پردیس انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران با حضور محمدمهدی عسگرپور رییس خانه سینما و با هدف ساخت 30 واحد مسکونی در زمینی به مساحت حدود 2000متر مربع در قالب مرحله نخست نگذشته، چه غم‌انگیز است شنیدن گزارش عملکرد انجمن در یک سال اخیر از زبان علیرضا غفاری عضو اصلی شورای مرکزی انجمن در همان جلسه مجمع، آنجا که دردمندانه تعریف می‌کند پروژه تعاونی مسکن متوقف مانده به دلیل اینکه انجمن به عنوان یک صنف در ساختار کشوری، وجود خارجی ندارد و بنابراین لازم است نخست در سازمان ثبت شرکت‌ها ثبت شود؛ اما غم‌انگیزتر آن است که وقتی نمایندگان انجمن برای حل این مشکل به معاونت سینمایی وزارت ارشاد اسلامی رجوع کردند که قاعدتا باید اولین متولی و حامی اصناف سینمایی باشد، وزارتخانه خواهان انحلال انجمن به منظور ثبت رسمی آن شد! یا به زبان ساده، پیش‌شرط وزارتخانه فوق این است که: اول اعلام کنید که نیستید تا ما قبول کنیم که هستید! چه حسن نیتی... چه مساعدتی! آن هم برای انجمنی که از سال 73رسما به خانه سینما ملحق شده و فعالیت صنفی می‌کند! حال باید پرسید تکلیف‌مان چیست؟! این در حالی ا‌ست که طبق آماری که رییس خانه سینما در همان مراسم کلنگ‌زنی اسفند ماه 89 داد، حدود 70درصد اهالی خانه سینما یعنی چیزی حدود چهارهزار نفر فاقد مسکن هستند. باری، از آنجا که همچنان عزم کرده‌ایم که حقیقت همیشه هم آن قدرها تلخ نیست، این سخن عسگرپور را به فال نیک می‌گیریم که: «مسایل صنفی را با وجود مشکلات باید پیگیری و با جدیت برطرف کرد.» و خود را برای خرید یک جفت کفش با پاشنه آهنین آماده می‌کنیم!

 

خوش آمدید

برای ورود به تصویر و تدوین امروز کلیک کنید